انگار تلویزیون علاقه ای به پخش «اعلیحضرت» نداشت.



یکی از نویسندگان سریال، جناب عالی، درباره سانسور این سریال اظهار داشت: بهبودهایی که ما انجام دادیم بر سریال تأثیر گذاشته است. «عالیجناب» کار بسیار مهمی بود، اما چاره ای نداشتیم. البته با همه پیشرفت ها باز هم به پخش تلویزیونی نرسید.

رویا خسرنجدی داستان نویس که فیلمنامه سریال «عالیجناب» را با بازی عادل تبریزی نوشته است، در گفت وگو با ایسنا، با بیان اینکه «عالیجناب» اولین کمدی اوست، گفت: «عالیجناب» اولین کمدی اوست. من از ژانر کمدی استفاده نکردم چون متخصص تر هستم. در حوزه ملودرام البته کمدی موقعیتی کار کردم اما قبل از این سریال کمدی خالص ننوشته بودم.

وی ادامه داد: چیزی که برای من جالب و جذاب بود طنز سیاسی بود یعنی قرار بود طنز سیاسی بنویسیم و این باعث شد که با جناب عادل تبریزی بنویسم.

این نویسنده با اشاره به اینکه نزدیک به 16 سال است که در زمینه فیلمنامه نویسی فعالیت می کنم، گفت: 25 تله فیلم و بیش از 12 سریال نوشته ام اما همچنان معتقدم که پنج رمانی که نوشته ام بیشتر از من به یک رمان نویس تبدیل شده است. یک رمان نویس. یک فیلمنامه نویس

خسارونژادی درباره علاقه خود به طنز سیاسی تصریح کرد: به نظر می رسید تلویزیون علاقه ای به تولید و پخش سریال هایی مانند «عالیجناب» نداشته باشد. از آنجایی که هنوز به این موضوع پرداخته نشده، علاقه مند به ساخت سریال بودم. من احساس می کنم این کار یک گام رو به جلو برای تلویزیون است و می خواهم این گام اول را به اشتراک بگذارم.

وی با اشاره به اینکه شخصیت «امیرعلی علی» در «عالیجناب» شخصیت همه ماست، خاطرنشان کرد: «امیرعلی» شخصیتی است که همه ما یک بار و بارها آن را تجربه کرده ایم. مثلاً وقتی فردی یک مدیر نالایق را می بیند، در ذهنش فکر می کند که طرف شخص ناتوان است و با خود می گوید اگر این موسسه، مدرسه، شرکت و … به او سپرده شده است. ، می دانستم با آنها چه کنم. کاری بکنید این چیزی است که ما بارها تجربه کرده ایم و تصور می کنیم که مدیران خوبی هستیم و می توانیم بهتر انجام دهیم. در واقع شخصیت «امیرعلی» اینگونه ساخته شد.

نویسنده تاکید می کند: البته مردم نباید هیچکس را بپوشند مگر اینکه عدالت را رعایت کرده اند، ما به «امیرعلی» منطقه داده ایم تا کفش وزیر را بپوشد و ببینیم آیا باز هم می تواند عدالت را رعایت کند. در واقع ما او را از مرحله کلمه خارج کردیم. اگرچه «امیرعلی» تمام تلاشش را می‌کند تا جلو برود، اما واقعیت ماجرا این است که گاهی مدیران میانی، مدیران ارشد حتی اگر بخواهند اجازه نمی‌دهند اتفاقی بیفتد. در واقع مشکل بروکراسی اداری از همین جا ناشی می شود و نشان می دهد که مدیران میانی ما همکاری نمی کنند و جاه طلبی امیرعلی به هدر می رود.

خسرو نجدی در بخشی دیگر از سخنان خود با اشاره به عادت به کار گروهی و علاقه مندی به آن، نوشت که در زمان نگارش این پروژه با عادل طبریجی همکاری داشته است. همیشه خوبه از طرفی کارگردان طنز عادل تبریزی است و می تواند در استفاده از طنز در فیلمنامه به من کمک کند. مثلاً داستانی خواندم که باعث خنده ام شد، به این نتیجه رسیدم که عادل تبریزی می تواند به متنی که نوشتم، طنز اضافه کند.

وی افزود: در این پروژه عادل تبریزی را کارگردانی پرانرژی و خستگی ناپذیر یافتم و تجربه همکاری با او برای من که نویسنده ای آرام، کم حرف و درون گرا هستم بسیار جالب بود. اولین جلسات انرژی او هم برایم شگفت انگیز بود، اما بعد از مدتی از معاشرت با او لذت بردم و سریع همدیگر را دیدیم و مطمئن شدم اگر کسی می تواند متن این سریال را به این خوبی ترجمه کند، عادل تبریزی است.

خسارونژادی گفت: تلویزیون تبلیغات کافی برای این کار نداشته است. اوج و فرازهایی نیز وجود دارد. ” خوشحالم که مردم آنچه را که ما دنبالش بودیم در سریال پیدا کردند.

وی با بیان اینکه هنرمندان باید جرات نقد داشته باشند، گفت: می خواهم بگویم هنرمندان جرات نقد ندارند، اما واقعیت این است که کار ما نقد مسائل سیاسی و اجتماعی است، چنین فرصتی وجود ندارد. حداقل برای ما ارگان های دولتی مثل هنر باید به هنرمندان این حق را بدهند که در مورد شهر صحبت کنند.

خسرو نجدی در پاسخ به این سوال که دیالوگ های این سریال تا چه حد سانسور شده است، گفت: یادم هست یک روز عادل طبریجی با من تماس گرفت و گفت فیلمنامه اصلاح شده است. گفتم حرفم را تصحیح کند، چون 18 سال است که در تلویزیون کار می کنم و می دانم چاره ای نیست. من معتقدم پیشرفت‌هایی که انجام داده‌ایم به صورت سریالی بوده و «عالیجناب» مهم‌تر بود، اما چاره‌ای نداشتیم. البته با همه پیشرفت ها باز هم به پخش تلویزیونی نرسید.

نویسنده «عالیجناب» در پاسخ به این سوال که تجربه رمان نویسی چقدر به نوشتن فیلمنامه کمک می کند، گفت: من هم بلد بودم درباره دیالوگ فیلمنامه بنویسم. قافیه های شاعرانه و وزین رمان زیباست، اما دیالوگ های فیلمنامه باید با صحنه ارتباط داشته باشد و به زبان شخصیت ها صحبت کند. پس به نظر من دنیای رمان با دنیای فیلمنامه نویسی فرق می کند به جز موضوع داستان.

خسرو نجدی با اشاره به اینکه کاری به طنز ندارد، گفت: این می تواند در فیلم ها بیشتر هم باشد، به این معنی که وقتی آن ها هنگفتی را خرج می کنند و بازیگران اصلی را بازی می کنند، تماشای آن ها وقت تلف کردن است.

وی ادامه داد: همچنین همیشه این ترس وجود دارد که مخاطب اثر کمدی را رد کند و ما فکر می کردیم که مخاطب نمی تواند با اعلیحضرت ارتباط برقرار کند اما به خود می گفتیم به مشکل مردم و حرف هایشان برسیم. او را درست کردیم و آنقدر به فیلمنامه نزدیکش کردیم که اعتبارش بیشتر شد.

این فیلمنامه‌نویس با بیان اینکه در طراحی شخصیت‌ها سعی شده از شخصیت‌های تکراری پرهیز شود، گفت: تا جایی که ممکن بود به شخصیت‌ها جرأت کردیم که از کلیشه‌ها در مورد گریم، نقش‌ها و انتخاب بازیگر خارج شوند. البته این کار تا حدودی انجام شد و نه در حدی که ما می خواستیم.

دلیل تغییر شخصیت «امیرعلی» از قسمت ششم چه بود؟ وی توضیح داد: «امیرعلی» فردی نیست که برایش کاری پیدا نشود، بلکه موجودی است که سعی می کند از تمام توانایی های خود استفاده کند، بخواهد از آنها پیروی کند و حاضر نیست کشورش را ترک کند. در واقع مشکلات «امیرعلی» را به آن روز انداخته است و وقتی مشکلات از سر راهش می افتد و جگ به هدفش می رسد، ناگهان به جای خود برمی گردد و چون به هدفش رسیده از ناامیدی بیرون می آید. «امیرعلی» به دنبال هدف است نه پست و وزیر، چون می خواهد از استعدادش استفاده کند، اما پیشنهاد وزارتخانه او را شوکه کرد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: مردم مشکلات زیادی دارند و می خواهند کسی با آنها همدردی کند. همانطور که در سریال نشان می‌دهیم که بیکاری و تجرد بیداد می‌کند، مردم نسبت به ما دلسوزی بیشتری دارند. این گاهی اوقات چیز بدی نیست. غیر از این، سریال «اعلیحضرت» به هیچکس نخورد و مردم فقط از این سریال لذت بردند. در واقع اگر این سریال ساخته شود هیچ اتفاقی نمی افتد و مسئولان نباید از خلق چنین آثاری هراسی داشته باشند.

انتهای پیام/



Source link

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.